Czym jest sprawiedliwość?
Wyobraź sobie mechanizm złożony z zasad i procedur,
służący odkryciu prawdy o przestępstwie.
Kto je popełnił, jak, kiedy i dlaczego.
Nie było cię przy tym.
Zostały tylko ślady. I to nieliczne.
Moją pracą jest ich ocena,
myśląc jedynie o faktach i odcinając się od reszty,
tak, żeby wpływał na nią jedynie cel końcowy:
prawda.
Prawda jest taka że tutaj, dzisiaj,
pomiędzy 10,30 a 10,45, dokonano przestępstwa.
Po przyjeździe wysłuchałam zeznań nauczycielki, Danieli,
która powiedziała mi, że ofiarą jest Giorgia.
- Która z was to Giorgia? - Ja.
Powiedz, co się stało na przerwie?
Ktoś wziął mój zielony długopis.
Właściwe słowo to „ukradł”.
Wiesz, kto to był?
Jest pani gliną?
Prokuratorem. Pracuję z policją.
- Co to znaczy? - Nadzoruję ich pracę.
Zrozumiałeś?
Kieruję śledztwami.
W sprawie Giorgii wezwałabym policję
do szukania śladów i świadków, pomocnych w odnalezieniu winnego.
Policjanci powiedzieliby mi,
że to prawdopodobnie ktoś z was jest złodziejem.
Jak się nazywasz?
- Matteo. - Matteo…?
Vinci.
Panie Vinci.
Skąd ten zielony tusz na palcach?
Ma zielony długopis, pożyczał mi go.
Jesteś jego prawnikiem?
Nie podpowiadaj, Camilla.
Zrobimy tak:
policja przeszuka twój piórnik i plecak…
Może coś znajdą, może nie.
Ty i twoja prawniczka pójdziecie ze mną do biura.
Na wyjaśnienia. Posłucham…
Popatrzę. Czasem tyle wystarczy, bo nie chodzi o to, co się mówi.
Ale jak się mówi.
Oddech, spojrzenia, ruchy dłoni…
Matteo, zauważę, jeśli skłamiesz.
Ukradłeś długopis Giorgii?
Nie, to nie ja.
Tak, ukradłem długopis Giorgii.
Przepraszam.
Wybacz, Giorgia.
Tak?
Zaraz będę.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Nigdy nie lubiłem biegania.
Ponoć szkodzi na plecy.
Jak pani myśli?
Chyba często pani biega? Widać.
Jest pani w formie, prawda?
Andreoli, gdzie wcześniej pracowałeś?
W straży ochrony kolei.
Jak trafiłeś do prokuratury?
Trafiłem tutaj, bo…
No dobra, powiem ci.
Miejmy to z głowy…
Po znajomości.
- De Luca. - Czekaliśmy na ciebie.
- Koroner? - Tam jest.
Kto znalazł ciało?
Kłusownik.
Jak tam nowy?
Zmieńmy temat.
- Biegałaś? - Tak.
Czytałem, że to szkodzi na plecy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jesteśmy gotowi.
Dobrze. Wyciągnijmy ją.
Do roboty.
Była w wodzie co najmniej dzień.
PIĄTY MARCA, 2018
Hej.
- Hej. - Cześć, skarbie.
Wcześniej nie mogłem, sorry.
Nie ma sprawy.
Zostawiłem klucze na półce.
Czyli się wynosisz?
Tak, za jakieś 10 dni.
Masz już mieszkanie?
Tak. Służbowe w Tribece.
Nieźle.
To już wszystko.
Prawnik zadzwoni w poniedziałek.
Zepchnęłam cię na drugi plan.
To bym zniósł. Ale istniał tylko pierwszy.
- I nawet nie dla mnie. - Masz rację.
Co to ma być? Przeprosiny?
Nie.
Już za późno?
Na co?
Żeby jechać z tobą.
No mów, za późno?
Co ty pierdolisz?
Nagle jesteś szczera?
Tak.
Daj mi odejść, proszę.
Wypuść mnie.
Ty zołzo.
- Nienawidzę prawników. - Ja też.
Jesteś pewna?
Naprawdę chcesz rzucić pracę?
Nie wierzysz?
To do ciebie niepodobne.
Nie odpowiedziałaś.
Nie odwracaj się ode mnie.
Wkurzasz mnie! I to jak…
- Mówię serio. - Ja też.
Angelica Petroni, 17 lat.
Rodzice wczoraj ją zidentyfikowali.
Maurizio i Paola, mają sklep z e-papierosami w Cesole.
Matka zachorowała i nie wychodzi z domu.
Mają się odezwać.
- Zmarła nocą z trzeciego na czwartego? - Najpewniej. Nie spała w domu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dziękuję!
Czekamy na autopsję.
Wiemy, gdzie była tamtej nocy?
Nie. Jeszcze niczego nie wiemy.
- Akta. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Chcę oddać sprawę komuś innemu.
Dlaczego?
Biorę roczny urlop.
Możesz powtórzyć?
Wiesz, że mogą cię za to przenieść?
Wiem.
Gdzie znajdę taką drugą?
Przykro mi, że odchodzisz.
- Nie tylko ze względu na sprawę. - Mnie też.
No dobrze.
Przekażę śledztwo wolnemu zastępcy.
Ale po macierzyńskim ściągnę cię, choćby cudem.
Ale nie jestem w ciąży,
- nie chcę dzieci. - Daj spokój, znam to.
Giovanni dostał pracę w Muzeum Whitney w Nowym Jorku,
zajmie się współczesną sztuką europejską…
- a ja jadę z nim. - Nieźle.
Potrzebuję czasu dla męża.
Czym się tam zajmiesz?
Nie wiem.
Coś wymyślę.
Ta decyzja ci służy. Masz inny wyraz twarzy.
Dzięki, Fabrizio.
Elena.
Porozmawiaj z rodzicami ofairy.
Wiem, że jesteś zajęta, ale potrzebuję twojej opinii.
Zgoda.
- Jest. - To ona?
Tak.
Pani prokurator.
Guerra, to pani sprawa?
- Z drogi. - Jakiś komentarz?
- Pani prokurator, oświadczenie? - Na tym etapie prokurator Guerra
nie wyda żadnego oświadczenia.
Dowiecie się w swoim czasie.
Najpierw ulżyło mi, gdy powiedzieli, że ofiara miała tatuaż.
Tym gorzej było później.
Nie wiedział pan, że miała tatuaż?
Nie.
O której wyszła trzeciego marca?
Około 19,00.
Pracowała w Palazzo Te.
- Jako kto? - Hostessa.
Nie pasowało mi to.
Powinna myśleć o szkole.
Ale była uparta, chciała na siebie zarabiać.
Miała w pracy albo szkole jakieś problemy, wrogów…
Nie.
O niczym nie wiem.
Była małomówna.
A pani wszystko w tym wieku mówiła rodzicom?
Nie wszystko.
Dajcie spokój.
Ja mam wrażenie, że nie znam syna.
Panie Petroni, czy Angelica miała chłopaka?
Nie. Żadnego.
Coś się ostatnio zmieniło? Wydawała się dziwna?
Nie.
Czego chcecie?
Może poszukacie mordercy?
Możemy zobaczyć jej pokój?
Śmiało, ale beze mnie.
Jest za kuchnią.
Byle cicho. Żona śpi.
Dobrze.
To szafa w połowie dziewczyny…
w połowie kobiety.
Spójrz, 27 marca.
Miała prawie 18 lat.
IMPREZA URODZINOWA ANGELIKI
Ktoś jeszcze słucha płyt?
The Solutions.
Znasz ich?
Nie, tak są podpisani.
Już ich szukała.
Znajdź ich papiery.
Moje kondolencje. Nie chcieliśmy pani obudzić.
Popełniliśmy błąd. Mogliśmy jej nie mówić.
O czym?
Tak bardzo tego chciałam.
A ona…
wyglądała jak aniołek, kiedy była mała.
Dlatego nazwaliśmy ją Angelica.
Wyładowała się na nas.
Wyzwała od kłamców.
Przestała się odzywać.
Chciała znaleźć prawdziwych rodziców.
Moja biedna…
- Gdzie ją państwo adoptowali? - Tu, w Świętej Katarzynie.
Tak, była tu.
Tydzień temu.
A siostra?
Wie siostra, że nie powinna jej mówić?
Jest pani prawniczką. Obie znamy przepisy.
Ale gdyby tu pani była, zrozumiałaby
potrzebę, którą czuła ta dziewczyna.
Zobaczyła, jak ważne było dla niej poznanie rodziców.
Gdyby spojrzała jej pani w oczy…
zrozumiałaby pani, że litość też ma swoje prawa.
Ojciec ją nam przyniósł.
Znaliśmy wyłącznie jego nazwisko,
nic więcej nie mogłam dać Angelice. Stefano Lanzoni.
No i? Co myślisz?
Czy to może być trop?
Nie znamy nazwiska matki ani ojca.
Zaczynam lubić tę pracę.
Cześć.
Miałem do ciebie dzwonić.
Skąd wiedziałaś, że to ona?
Data urodzenia. Potem poszłam do Instytutu.
Przyszła do ciebie?
Kiedy?
Trzy dni temu.
Co powiedziała?
Powiedziała…
„Cześć, jestem Angelica, twoja córka”.
I jeszcze, że…
pięć dni rozważała, czy chce się ze mną spotkać.
Ponoć miała też kłopoty, ale nie chciała nic powiedzieć.
I czuła się samotna.
A potem spytała, dlaczego ją porzuciliśmy.
I?
Powiedziałem prawdę.
Zadawała mnóstwo pytań.
Ciekawe, po kim to miała?
Mówiłeś jej, kim jestem?
Chciała cię poznać.
Przyszłaby do ciebie.
Jacy oni są?
Rodzice adopcyjni.
- Zwyczajni ludzie. - Mieli z tym coś wspólnego?
Nie. Są zdruzgotani. Nie sądzę.
Tamtej nocy, gdy się rozstaliśmy…
w pewnej chwili, zanim wyszła…
prawie ją zatrzymałem.
Ciągle o tym myślę.
Może wciąż by żyła.
Nic już nie wskóramy.
Ty możesz.
Znajdź to bydlę, które ją zabiło.
Poprosiłam już o zastępstwo. A teraz tym bardziej…
- Dlaczego? - Nie wiesz?
- To nielegalne. - I tyle?
Może dla ciebie to nieistotne.
- Nie mogę prowadzić śledztwa. - Nie możesz? Czy nie chcesz?
- Czekaj. - Za kilka dni wyjeżdżam.
Niepotrzebnie przyszłam.
Nie możemy się już kontaktować. Jasne?
Zmarła w nocy z trzeciego na czwartego marca,
między północą a szóstą rano.
W płucach nie było wody. Zabił ją uraz oka,
zadany cienkim, spiczastym przedmiotem, który przebił gałkę
i zgniótł fragment oczodołu, sięgając do mózgu.
Nóż?
Nie ma nacięcia. Może szpikulec do lodu albo śrubokręt.
Krwiaki, złamany nos
i rozcięta warga sugerują, że się broniła.
- To wszystko? - Nie.
Była w siódmym tygodniu ciąży.
Nie da się stwierdzić ojcostwa,
a DNA płodu można rozpoznać dopiero od 10 tygodnia.
Przyślij mi raport do biura. Jeszcze tu posiedzę.
Jasne.
ANDREOLI
- Tak? - Pani prokurator, mamy coś.
Czekam w biurze.
Fabrizia.
Claudio Cavalleri, były lider zespołu Solutions.
Dziewięć rozmów z Angelicą od października do listopada.
Widać, że się znali.
Trzeciego marca o 21,20 komórki obojga
były w rejonie Viale Pave.
- Może się spotkali. - Była hostessą w Pallazzo Te?
Tak, na imprezie charytatywnej.
Wiem tylko, że jej skuter tam został,
a ona wyszła o północy i nie wróciła,
chociaż miała pracować do 2,00.
De Luca rozmawiał z menadżerką i przesłuchuje inne dziewczyny.
Ale spójrz. Mamy biling.
Cavalleri wyłączył telefon o 21,57.
Włączył go ponownie o 6,06.
Osiem godzin przerwy.
Wiesz, kim on jest?
- Facetem, który dobrze się ożenił. - Z Lindą Monaco, córką Gabriele Monaco.
Proszę, wczoraj otworzył park, który zachwycił wszystkich,
w tym burmistrza.
Może dlatego, że dzięki Monaco wygrał?
Rodzice adopcyjni o niczym nie wiedzą.
Znajomi z klasy też nie. Byli przesłuchiwani.
Wyśledzenie gości imprezy zajmie co najmniej 14 dni.
Nie mamy zapisów SMS, bo operator
się ociąga. Nie wiemy, gdzie zginęła.
Narzędzie pewnie pływa razem z telefonem Angeliki.
W tej samej wodzie, która zmyła ślady i ubrania.
Mamy tylko to.
Miała tatuaż z logo jego zespołu.
Może jej nie zabił, ale trzeba go przesłuchać.
Przekonałaś mnie. Powiem Caputo, żeby zachował dyskrecję.
Zastąpi cię.
Co jest?
Chcę kontynuować.
A co z wyjazdem?
Zdążę zamknąć sprawę.
Uważaj. Wiesz, na jakich prawników stać Monaco.
Zwycięstwo, porażka. Taka porażka to zwycięstwo.
Groziło nam 18 lat.
- Tak. - A ile mamy?
- No 12. - Dwanaście.
A skoro, nie według nas, bo nie wyrażamy opinii…
- Nie. - …a według dowodów,
klient jest winny jak ocet, powinien wycałować ziemię.
Zaraz po ucałowaniu moich rąk. Ty też.
Bardzo dobrze.
Jednak 12 lat to dużo. Był zdesperowany.
„Zdesperowany”? A co to, kurwa, nastrój?
Zależy ci na nastroju klientów? Nie!
- Fakt. Nie. - Nie!
Robisz swoje i jazda dalej.
Kończysz sprawę i zaczynasz następną. Byle płacili, nie?
O kurwa, a oni co tu robią?
Spokojnie. Teraz nie patrz.
Nie wiem, czy panu wolno… Mecenasie!
Kurwa! Jasna cholera.
Miałem stłuczkę przez twoje pierdolenie!
W schowku jest wzór oświadczenia…
Jesteś stuknięty! Jechałeś pod prąd.
- Wyskakuj z wozu. - Do ciebie mówi. Idź!
- Mam to załatwić? - Tak. Pa!
Głupie bachory.
CLAUDIO CAVALLERI
- Claudio? - Gdzie jesteś?
- Już jadę. - Szybko.
Czołem, piękne panie. Jak się macie?
Dobrze. A co u ciebie?
W porządku. Dzięki. Do zobaczenia.
Linda.
Ruggero?
Sto lat.
Dziękuję. Tato, pamiętasz Ruggero?
Jak się pan ma?
Rozmawiałem o tobie z twoim partnerem.
Cześć, Arrigoni.
W końcu dojechałeś?
Przegapiłeś tort. Kochanie.
- Ukradnę go na chwilę. - Chodźmy.
Przepraszam.
- Gdzieś ty, kurwa, był? - Niektórzy muszą pracować.
Co się stało?
Mam przejebane, Ruggero.
- Ta martwa dziewczyna? - Tak.
- Z kanału. - Do rzeczy.
Znałem ją.
Słabo.
Poznałem ją na imprezie, parę razy gadaliśmy…
prokuratorka chce mnie jutro przesłuchać.
Która?
Elena Guerra.
- Znasz ją? - Słyszałem o niej. Twarda sztuka.
Cholera! Linda mnie zabije.
Lindę zostaw na później. Skupmy się.
- Na czym? - Na przygotowaniach.
W moim biurze.
Chodź. Przegadamy to później.
- Co powiesz, gdy zapyta, czy ją znałeś? - Że słabo.
- Ile razy się widzieliście? - Trzy, cztery razy.
Masz na to świadków?
- Nie. - Więc mów, że dwa razy.
Poznaliśmy się na imprezie. Od razu się przystawiała.
Potem była kolejna impreza.
Rozmawialiśmy o moim zespole.
- Wiedziała, kim jestem. - A potem?
Dałem jej płytę.
Z autografem?
- Nie. - Więc o tym nie wspominaj.
Przeleciałeś ją?
- Nie. - Stąd ta panika.
- Nieletnią… - Pieprz się.
Przyjaźnimy się od 20 lat. Teraz nie będę kumplem.
Jak mogłeś to tak spieprzyć…
- Prawisz mi kazania? - Jestem twoim prawnikiem.
O ile mi zapłacisz.
No weź, żartuję.
Widziałem zdjęcia. Niezła dupa. Mogli znaleźć dowody?
Byłeś w hotelu? Są jakieś maile, czaty, zdjęcia itd.?
Nie, uważałem.
Więc nie ma się o co przyczepić.
Spójrz na mnie.
Nie uprawialiśmy seksu.
Powtórz to.
- Już odpowiedział. - Gdzie byłeś nocą trzeciego marca?
W domu, z żoną.
Wróciłem od przyjaciół z Mediolanu.
Telefon padł około 22,00, zasnąłem, wstałem o 6,00.
Wtedy zauważyłem, że się wyłączył.
- Sam. - Sam.
- Wiedziałeś o jej ciąży? - Nie.
Byłeś ojcem?
Kurwa, nie!
Przyciśnie cię.
Nie da się tego z niczym porównać.
Musisz zrobić jedno.
Przesłucham jeszcze wiele osób.
Wszystkich, których znała. Może przeczytam pamiętnik…
Zaprzeczać. Zawsze.
Jeśli dowiem się, że kłamiesz, będzie gorzej.
- Dowiem się. Oby od ciebie. - Mówię przecież, że to nie ja!
Bała się kogoś innego.
Mówiła, że ktoś ją śledził.
- Kto? - Nie wiem.
- Gdzie? Kiedy? - Nie wiem.
Nie wiesz.
No cóż. Jeśli to wszystko…
Chodźmy.
Prokurator Guerro.
- Mecenasie. - Żegnam.
Wezwie Lindę i cię sprawdzi.
Byliście razem trzeciego?
Ej, słuchaj!
To ty jesteś prawnikiem. Nie zawracaj mi dupy!
Wie pani, po co ją wezwałam?
Tak. Rozmawiałam z mężem.
Co dokładnie powiedział?
Że pani zdaniem pieprzył tę małą.
Przed panią też się wyparł?
Tak, do niczego nie doszło.
To prawda?
Niech pani mi powie.
Nie ja prowadzę śledztwo.
Może czegoś nie wiem.
Claudio mówił, że był z panią tamtej nocy.
To prawda?
Naprawdę go teraz nienawidzę…
Ale nie kryłabym go.
- Andreoli, możesz iść, dzięki. - Już.
Może pani zapalić.
Dziękuję.
Dzięki, rzuciłam.
Czuję się spokojniej w prokuraturze niż…
we własnym domu. Czy to nie tragedia?
Też tak miałam z Giovannim.
Kryzys przyszedł i minął.
Ale mój nie przejdzie.
Pani też to wie, co?
Że pani męża i Angelicę coś łączyło.
A nawet jeśli?
Nie zabił jej.
Nigdy by tego nie zrobił.
Nie chodzi o to, do czego jest zdolny.
- A do czego pani jest zdolna. - Słucham?
Wiem, co bym zrobiła, gdyby mój mąż popełnił straszną zbrodnię.
Nie kłamałabym.
A ty, Lindo? Ile zrobisz dla miłości?
Angelica Petroni miała 17 lat.
To koniec.
Możemy się tylko dowiedzieć, kto ją zabił.
Gdy ją znaleźliśmy, była w żałosnym stanie.
Półnaga…
poraniona.
Prąd niósł ciało godzinami.
Uderzał nią jak…
byle gałęzią.
Miała dziurę po oku.
Czarną dziurę.
Siedemnaście lat.
Nie było go ze mną.
Dziękuję.
W PALAZZO D'ARCO O 20,00 - GIO
Myśleli, że los ludzkości jest zapisany w gwiazdach.
Wierzysz w to?
- Wiesz, że nie. - Ani ja.
Ale patrząc na te freski…
Bo ja wiem? Zmieniam zdanie.
- Nigdy mnie tu nie zabrałeś. - Czekałem na dobry moment.
- To wyjątkowa okazja. - Jaka?
Sala Zodiaka to moje ulubione miejsce w Mantui.
To dobry sposób na pożegnanie z miastem.
Otworzyli muzeum tylko dla nas.
Lekko nadużyłem władzy…
Za przyszłość.
- Martwisz się? - Nie.
Nie?
Zorganizowałeś piękny wieczór, a ja jestem wyczerpana.
- Jak miło. - Hej.
Nie, w porządku.
- Dobrze. - Co dzisiaj jemy?
Chińszczyzna pasuje?
Idealnie.
- No, odbierz. - Tu poczta głosowa.
Kłopoty?
A jak myślisz?
Linda nas wkopała, muszę to naprawić, a dupek nie odbiera.
Tak, Claudio Monaco.
Cavalleri.
To jedno z tych małżeństw, w których mąż bierze nazwisko żony.
A to dobre.
- Muszę się z nim spotkać. - Lepiej przeczytaj.
Dorabiał na agencji towarzyskiej.
Ktoś się dowiedział.
Abonent jest w tym momencie nieosiągalny.
Zostawił to.
To pani puściła farbę?
Dowiedziałaś się o dziwkach i obsmarowałaś podejrzanego?
- Spokojnie. - Jak pan śmie?
Claudio napisał, gdzie był.
Z przedsiębiorcą, Michele Gallim i pięcioma dziewczynami.
Kłamał, bo bał się dłuższej odsiadki.
Wchodźcie!
Alibi Cavalleriego zostało potwierdzone.
Przed śmiercią spisał swoje zeznania.
Wśród klientów agencji przedstawiciele elit Mantui.
Skandal wstrząsnął miastem.
REZYDENCJA MONACO
- Pani Monaco, komentarz… - Pani Monaco!
Tak, Fabrizio?
Tak, Caputo przekazał mi akta sprawy agencji.
Może jest tu coś przydatnego.
Wiem, ale nie przestanę.
Na razie.
Angelica Petroni, 17 lat, odeszła zbyt szybko.
Mroczna tajemnica
z obrzydliwą historią dziecięcej prostytucji w tle.
Nie przestaniesz?
Dobrze wiedzieć.
- Nie prosiłaś o zastępstwo? - Prosiłam.
Znasz się na kłamstwach obcych, ale własne…
Lot…
jest za trzy dni o 23,00. Jadę do hotelu.
Michela, przeczytałam twoje zeznania.
Zgłosiłaś, że Angelica powiedziała ci coś w lutym.
Powtórzysz?
To nic takiego. Jadłyśmy kolację w centrum miasta...
Angelica zaczęła opowiadać,
że poprzedniej nocy ktoś ją śledził,
jechał za nią autem.
Powiedziałam, że ma paranoję.
I pewnie klient się zabujał.
To się zdarza. Nic wielkiego.
Pamiętasz, kiedy to było?
Tak. W Walentynki. Wyszłyśmy same.
To nagranie z 13 lutego.
Cavalleri mówił, że ktoś śledził Angelicę.
Myślałam, że kłamie, ale…
myliłam się.
Odtworzyliśmy trasę z centrum Mantui
do domu Angeliki Petroni,
i obejrzeliśmy nagrania z kamer
na trasie.
Skuter Angeliki…
pański samochód.
Proszę przewinąć.
To kamera banku w Cesole.
Jakieś 300 m od domu Petronich.
Znowu Angelica i samochód.
W wieczór morderstwa byłem w Turynie z pracownikiem.
Wyjechaliśmy po południu na jeden dzień. Sprawdźcie.
Kto pana wynajął?
- Głuchy? - Kpi pani z niego?
Nie, zrobimy przeszukanie.
W biurze pańskiego klienta.
Na pewno znajdziemy tam ciekawe informacje.
Jako prywatny detektyw pracuje pan dla ważnych firm,
więc mogą się wkurzyć.
To dane chronione tajemnicą zawodową.
Pańską, nie moją.
Chodzi o morderstwo.
Mam przejrzeć pańskie papiery, czy nie muszę?
Boi się pan.
Dlaczego?
Boi się pan klienta…
bardziej niż mnie.
Kto zapłacił za śledzenie Angeliki?
Pani Monaco, znów się spotykamy.
Bez urazy, ale nie cieszę się.
Oczywiście porozmawiamy,
ale w obecności mojego prawnika.
Mogę poczekać.
Pani prokurator?
Popełnia pani błąd.
Zleciła sprawę na początku roku, więc wiedziała od dwóch miesięcy,
że mąż zdradza ją z Angelicą.
- Myślisz, że to jej sprawka? - Miała motyw.
- Mecenas? - Dobry wieczór.
Twój ojciec mnie wezwał.
Zgadzasz się?
Zabierz mnie stąd.
Pamiętaj, że masz prawo milczeć.
Jestem niewinna.
Wchodzimy?
BRAMKA 14: MAM ZACZEKAĆ?
Zaraz przyjdę.
Dobrze. Zaczynamy?